Το 2007, όταν ήμουν 17 ετών, ο τότε φίλος μου μου έδωσε να διαβάσω το πρώτο μου βιβλίο αυτοβοήθειας και με εισήγαγε στον υπέροχο αυτό κόσμο με τον καλύτερο τρόπο. Το Μάρτιο του ίδιου χρόνου, αποφάσισα να αφήσω για λίγο τα σχολικά βιβλία και να αφιερώσω δύο ημέρες στην ανάγνωση εκείνου του βιβλίου, παρόλο που το άγχος μου για τις Πανελλήνιες ήταν αρκετά υψηλό και κάθε ώρα διαβάσματος μετρούσε. Για κάποιο λόγο όμως, εκείνο το βιβλίο χαράχτηκε βαθιά στην καρδιά μου και μου έδειξε για πρώτη φορά πως τη ζωή μου την φτιάχνω εγώ!
Τον Σεπτέμβριο που ακολούθησε το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μαθήματα στο ΕΚΠΑ, στο τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Γυρίζοντας πίσω, ανακαλύπτω πως εκείνο το βιβλίο και η εξαιρετική εμπειρία μου στο Πανεπιστήμιο με έκαναν να δω την Εκπαίδευση πέρα από το αντικείμενο που διδάσκω. Μου έμαθαν πως η διδασκαλία δεν είναι μόνο γνώση που μεταφέρεται από τον δάσκαλο προς τα παιδιά· είναι παρουσία, συναισθηματική διαθεσιμότητα και εσωτερική ισορροπία.
Τα βιβλία αυτοβοήθειας δεν με έκαναν απλώς καλύτερη ως άνθρωπο· με βοήθησαν ουσιαστικά και μέσα στην τάξη. Πώς;
1. Μείωσα το άγχος μου: Έμαθα να αναγνωρίζω τα όριά μου και να διαχειρίζομαι την πίεση της καθημερινότητας. Μπήκα στην τάξη πιο ήρεμη, πιο συγκεντρωμένη και πιο γειωμένη.
2. Εισήγαγα απλές αλλά αποτελεσματικές ασκήσεις ενσυνειδητότητας: Μικρές παύσεις, ασκήσεις αναπνοής και στιγμές σιωπής βοήθησαν τα παιδιά –και εμένα– να επαναφέρουμε την προσοχή μας και να ηρεμήσουμε.
3. Έγινα πιο συμπονετική: Άρχισα να βλέπω πίσω από τη συμπεριφορά του παιδιού το συναίσθημα που την προκαλεί. Αντί για ετικέτες, έδωσα χώρο στην κατανόηση.
4. Έγινα πιο δοτική, χωρίς να εξαντλούμαι: Κατάλαβα ότι η προσφορά δεν σημαίνει να αδειάζεις τον εαυτό σου. Σημαίνει να δίνεις από πληρότητα, όχι από υποχρέωση.
5. Βελτίωσα την επικοινωνία μου με τους μαθητές: Ακούω περισσότερο, μιλάω πιο συνειδητά και δίνω χρόνο στον διάλογο. Η σχέση μας άλλαξε ποιότητα.
6. Διαχειρίζομαι καλύτερα τις δύσκολες συμπεριφορές: Αντί για παρορμητικές αντιδράσεις, επέλεξα ψυχραιμία, σταθερότητα και ενσυναίσθηση.
7. Έθεσα πιο ξεκάθαρα όρια Όρια: Το έκανα με σεβασμό και συνέπεια, που κάνουν τα παιδιά να νιώθουν ασφάλεια και προβλεψιμότητα.
8. Ενίσχυσα τη συναισθηματική νοημοσύνη στην τάξη: Τα συναισθήματα δεν θεωρήθηκαν εμπόδιο στη μάθηση αλλά πολύτιμο και αξιοποιήσιμο εργαλείο.
9. Έπαψα να παίρνω τα πάντα προσωπικά: Απέκτησα ψυχική ανθεκτικότητα και καθαρότερη ματιά απέναντι στις καθημερινές προκλήσεις και τη συνεργασία με συναδέλφους.
10. Δίνω χώρο και στον εαυτό μου ως άνθρωπο: Όχι μόνο ως εκπαιδευτικό με ρόλους και υποχρεώσεις, αλλά ως άνθρωπο με ανάγκες και όρια. Άρχισα να ακούω τον εαυτό μου, να ξεκουράζομαι, να πηγαίνω για περίπατο, για μασάζ.
11. Είμαι παρούσα στην τάξη αλλά και στη ζωή μου: Όχι απλώς να «κάνω μάθημα», αλλά να είμαι πραγματικά εκεί.
11+1. Με βοήθησαν στη σχέση μου με το παιδί μου: Μου δίδαξαν με τον πιο όμορφο τρόπο πώς να το ακούω ουσιαστικότερα, να του δίνω περισσότερη αυτονομία, να το βοηθάω να εκφράζει τα συναισθήματά του.
Τα βιβλία αυτοβοήθειας δεν έδωσαν μαγικές λύσεις ούτε εξαφάνισαν τις δυσκολίες της σχολικής καθημερινότητας. Μου έδωσαν, όμως, κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: έναν διαφορετικό τρόπο να στέκομαι μέσα στην τάξη, κάνοντάς με πιο ήρεμη, πιο συνειδητή και πιο ανθρώπινη.
Και η προσωπική εξέλιξη συνεχίζεται…
