Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η αλήθεια είναι πως η διδασκαλία είναι, σε έναν βαθμό, θέμα ταλέντου.
Υπάρχουν άνθρωποι — όχι απαραίτητα καθηγητές με τίτλους και πιστοποιήσεις — που έχουν μια φυσική ικανότητα να πείθουν με τον λόγο τους, να μεταδίδουν γνώση με απλότητα, να σε κάνουν να τους ακούς με προσήλωση. Όλοι έχουμε να θυμηθούμε έναν τέτοιο άνθρωπο. Μια γιαγιά που μας μιλούσε και νιώθαμε ασφάλεια. Έναν παππού που μας άκουγε πραγματικά. Μια φράση από έναν γονιό ή έναν άνθρωπο της ζωής μας που μας ξεμπλόκαρε τη σωστή στιγμή. Και τότε αναρωτιόμαστε:«Τι ήταν αυτό που είχαν;». Η απάντηση είναι απλή: είχαν το χάρισμα να εμπνέουν — μέσα από τη στάση τους.
Και εμείς, ως εκπαιδευτικοί, αναζητούμε αυτό ακριβώς το στοιχείο στη δική μας διδασκαλία. Αυτή τη σπίθα. Αυτή την έμπνευση. Και αν νιώθουμε ότι δεν την έχουμε; Εδώ έρχονται τα καλά νέα.Γιατί, παρόλο που η διδασκαλία μπορεί να ξεκινά από ένα ταλέντο, δεν τελειώνει εκεί.
Η συνεχής εξέλιξη, η επιμόρφωση, η διάθεση για αναζήτηση και εφαρμογή νέων πρακτικών είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά. Είναι αυτά που μετατρέπουν έναν καλό εκπαιδευτικό… σε εξαιρετικό. Η έμπνευση δεν είναι μόνο έμφυτη. Καλλιεργείται. Χτίζεται μέσα από τη σχέση που δημιουργείς με τους μαθητές σου, την κατανόηση των αναγκών τους, τη δική σου προσωπική εξέλιξη. Μπορείς να μάθεις περισσότερες απλούς τρόπους εδώ https://legacylegatou.gr/pos-empneoyme-toys-mathites-mas/ ή εδώ https://legacylegatou.gr/dimioyrgontas-mia-taxi-poy-empneei-ap/.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι μαθητές δεν θυμούνται μόνο τι τους δίδαξες. Θυμούνται πώς τους έκανες να νιώσουν.
