Ένα site για Εκπαιδευτικούς. Το δικό σου site για την Εκπαίδευση.

«Όρια στην παιδική παντοδυναμία»!

stockvault limit word shows confines boundary or extent225188 - «Όρια στην παιδική παντοδυναμία»! - Legacy Legatou

Το πάντα επίκαιρο βιβλίο του Aldo Naouri μας εξηγεί ποια ακριβώς είναι η ιδανικότερη στάση μας αναφορικά με τα παιδιά. Ο διακεκριμένος αυτός συγγραφέας, έχοντας εργαστεί ως παιδίατρος, μας επισημαίνει μερικές αλήθειες για το πως πρέπει να τα διαπαιδαγωγούμε. Ουσιαστικά μας υπενθυμίζει τα όρια μεταξύ αγάπης και πειθαρχίας. Στο ομώνυμο βιβλίο του μπορεί να βρει κανείς τα παρακάτω κεντρικά σημεία:

Είναι παραπλανητικό να θεωρούν οι γονείς ότι τα παιδιά τους πρέπει να τα έχουν όλα και έχουν το δικαίωμα να τα έχουν και όλα. Αντιθέτως, θα πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους «έλλειψη», που θα ωθεί το παιδί να «παλέψει» για να αποκτήσει. Η πιο σημαντική επισήμανση που γίνεται είναι ότι και από τα σημερινά παιδιά απουσιάζει ένα βασικό πράγμα. Ποιο είναι αυτό; Η ίδια η έλλειψη! Έτσι, έχοντας τα όλα έτοιμα, τα παιδιά δεν έχουν να παλέψουν για κάτι και θεωρούν τα όσα τους παρέχονται δεδομένα και αναφαίρετο δικαίωμά τους a priori.

Θα πρέπει να πάψουμε ως γονείς να θέλουμε να είμαστε «αρεστοί» στα παιδιά μας. Πολλοί, γονείς αλλά και δάσκαλοι, επιδιώκουν να δείξουν ένα καλό προφίλ στα παιδιά, φοβούμενοι ότι εκείνα θα τους απορρίψουν ή θα πουν στους άλλους πόσο ανεπαρκείς είναι. Η παγίδα αυτή τους οδηγεί να κάνουν στα παιδιά όλα τα χατίρια και να μην τους θέτουν κανόνες και όρια. Πώς μας έχει εντυπωθεί αυτό το σύνδρομο του «καλού δασκάλου»; Μας ακολουθεί ίσως χρόνια ως επέκταση του συνδρόμου του «καλού παιδιού» σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Το παιδί δεν πρέπει να τοποθετείται στην κορυφή της οικογένειας, αφού αυτό του δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να εξουσιάζει τα πάντα. Πρέπει αντίθετα οι γονείς να έχουν τον κυρίαρχο και τελευταίο λόγο και να θέτουν λογικούς περιορισμούς στα μικρότερα μέλη της οικογένειας. Εάν το παιδί αντιληφθεί πως οι γονείς και το περιβάλλον του κάνουν τα πάντα για να το ευχαριστήσουν, θα θεωρήσει ότι εκείνο έχει τον πρώτο λόγο στις αποφάσεις που παίρνονται και θα πράττει ανάλογα. Σκεφτείτε τότε να απαιτεί να γίνεται το δικό του, να πηγαίνει βόλτα όποτε και όπου θέλει, να έχει μειωμένο όγκο εργασιών για το σπίτι και να «ζορίζεται» όσο το δυνατόν λιγότερο.

Ως γονείς και κατ’ επέκταση ως καθηγητές θα πρέπει να είμαστε αποφασιστικοί. Σταθεροί στα όσα λέμε και στα παραδείγματα που δίνουμε μέσω της μίμησης και στους κανόνες που θέτουμε. Δεν μπορούμε από την μια να τους προτρέπουμε να κάνουν τις εργασίες τους για το σχολείο και από την άλλη να μην έχουν κυρώσεις όταν αδιαφορούν συστηματικά. Π.χ εάν αργούν να επιστρέψουν στο σπίτι μετά την βόλτα ενώ τους έχουμε επιβάλλει συγκεκριμένη ώρα για να το κάνουν, θα πρέπει να υφίστανται ανάλογες συνέπειες (όπως να μην βγουν βόλτα το επόμενο Σάββατο).

Όχι ως άδικη τιμωρία αλλά ως τήρηση των κανόνων της οικογένειας. Του/της εξηγώ: -Όλοι μας έχουμε δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις που πηγάζουν από τους πολλαπλούς ρόλους μας στην οικογένεια και έξω από αυτήν. Ή με χαμόγελο ρωτάω: – Ποια θα ήταν η δική μου δίκαιη τιμωρία εάν δεν ακολουθούσα έναν κανόνα της ομαλής μας συμβίωσης; Αναλόγως επικοινωνώ και με την ιδιότητα του δασκάλου εντός τάξης.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά είναι συνήθως αντανάκλαση των λανθασμένων χειρισμών των γονέων και των παιδαγωγών τους. Όταν άλλα λέμε, άλλα εννοούμε και άλλα κάνουμε, ας μην αναρωτιόμαστε γιατί το μοτίβο της συμπεριφοράς του παιδιού αλλάζει! Επιπλέον, οι πρακτικές που εφαρμόζουμε χρειάζονται χρόνο για να αποδειχθούν αποτελεσματικές ή μη, γι’ αυτό ας μην σπεύδουμε να τις αλλάξουμε στην πρώτη δυσκολία.

Οι πιο σημαντικές και θεμελιώδεις αρχές και αξίες διαμορφώνονται πρώτα και κύρια από το στενό οικογενειακό περιβάλλον. Οι καθηγητές δεν δύνανται μέσα σε τρεις- τέσσερις ώρες – στις οποίες πρέπει να διδάξουν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο- να οριοθετήσουν τα παιδιά, όταν από το σπίτι τους αυτά έχουν μάθει να είναι απείθαρχα και ατίθασα.

Όσον αφορά το ρόλο μας ως καθηγητές, θα κλείσω με τα σπουδαία λόγια του Α. Ναουρί που θεωρώ ότι συνοψίζουν εξαιρετικά τον ρόλο των γονέων και των παιδαγωγών και παρουσιάζουν τα όρια του καθενός με τρόπο απλό και σαφή:

“Η μακρόχρονη επαγγελματική πείρα με δίδαξε ότι θα πρέπει να διαχωρίσουμε το ρόλο του σχολείου από το ρόλο του πρώτου παιδαγωγού και να καταλάβουμε ότι οι προσδοκίες μας για τη σχολική εκπαίδευση η οποία οφείλει αναμφισβήτητα να εξασφαλίζει τη μόρφωση των παιδιών μας- θα πρέπει να περιορίζονται αποκλειστικά και μόνο στον συγκεκριμένο ρόλο, δηλαδή στη μετάδοση γνώσεων, έργο που είναι από μόνο του δύσκολο και απαιτητικό.
Μπορεί η οργάνωση και η πειθαρχία που επιβάλλει το σχολείο ως ζωντανό εργαστήρι ύφανσης της κοινωνικών δεσμών να συμβάλλει καθοριστικά στην ολοκλήρωση της ίδια παιδαγωγικής διεργασίας, ωστόσο τα θεμέλια και η δόμηση αυτής της διεργασίας δεν ανήκουν σε καμία περίπτωση στην αρμοδιότητά του”.

Σ' ενδιαφέρει επίσης…